Wednesday, October 5, 2016

7 καλύτερα πράγματα να κάνεις από το να πας σε δημόσια υπηρεσία


  1. Να βράσεις νερό για τσάι και αφού βάλεις το σακουλάκι μέσα στην κούπα και περάσουν τα απαραίτητα λεπτά προκειμένου να βγουν όλα τα αρώματα, να αναποδογυρίσεις την κούπα και να ρίξεις όλο το καυτό υγρό πάνω σου.
  2. Μια μέρα που θα έχεις πονοκέφαλο, να μείνεις όλο το βράδυ ξύπνιος και το πρωί στις 8 να πας στο κοντινότερο σου δημοτικό σχολείο και να αράξεις.
  3. Να κάνεις απολέπιση στο ταλαιπωρημένο δέρμα σου με γυαλόχαρτο. Μετά από ξύρισμα. Δεύτερης συνεχόμενης μέρας. Και αφού έχεις ξύσει τα πόδια σου όλη μέρα τόσο που γέμισαν πληγές. 
  4. Να φας μια ολόκληρη πατάτα χωρίς να την μαγειρέψεις και χωρίς να την ξεπλύνεις από τα χώματα.
  5. Να ξυρίσεις τα φρύδια σου.
  6. Να βάλεις μαζί στο πλυντήριο τα καινούρια σου άσπρα ρούχα και τα καινούρια σου μαύρα ρούχα που δεν έχουν ξαναπλυθεί.
  7. Να γλύψεις το δρόμο έξω από τα Mcdonalds στο Σύνταγμα. Ή γενικά οποιοδήποτε δρόμο θέλεις εσύ, no discrimination. All roads are beautiful.

Sunday, August 7, 2016

Ο ψυχαναγκασμός των καλοκαιρινών διακοπών




Κυριακή σήμερα. Σε μια εβδομάδα πάω διακοπές (και με αυτό εννοώ το διάλειμμα από τις πολυάσχολες μου μέρες, την περισσότερη ώρα των οποίων περνάω αράζοντας στο μπαλκόνι και κοιτάζοντας κατσίκια προσπαθώντας να καταλάβω αν είναι όντως κατσίκια ή περίεργα σκυλιά) και μου προέκυψε ένα πρόβλημα υγείας το οποίο υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να επηρεάσει την ποιότητα των διακοπών μου και ακόμα μεγαλύτερη να με εμποδίσει από το να ανταπεξέλθω στις προγραμματισμένες δραστηριότητες. Αυτό λοιπόν με έχει κάνει να βρίσκομαι σε έναν μικρό πανικούλη που συνοδεύεται από σκέψεις του τύπου "ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΩ ΕΚΕΙ;", "ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΝΩ ΑΥΤΟ;" and I couldn't help but wonder (όπως θα έλεγε και η συγγραφέας-είδωλο Κάρι Μπράτσω) "Και τι έγινε ρε φίλε Κώτσο". Γιατί το κάνουμε αυτό στον εαυτό μας; Γιατί αυτός ο ψυχαναγκασμός του "Είναι καλοκαίρι/Πρωτοχρονιά/Σαββατοκύριακο ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΩ ΚΑΛΑ";

Στις διακοπές λοιπόν των 5-10-15-30 ημερών (καλά αν είναι 30 μέρες οι διακοπές σου ή κάτι κάνεις πολύ λάθος ή πολύ σωστά), έχεις ως δεδομένο ότι θα χαλαρώσεις. Πρώτα απ΄όλα ΠΡΕΠΕΙ να πας σε νησί. Μπορεί να μην έχεις αρκετά λεφτά για να φτιάξεις το χαλασμένο φούρνο σου που πιάνει φωτιά κάθε φορά που ανοίγεις το μάτι, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΣ ΣΕ ΝΗΣΙ. Και αφού μπεις στα φοβερά και άνετα πλοία που κάνουν 3 χρόνια να κινηθούν και σε ταίζουν μακαρόνια με 50 ευρώ, κάποια στιγμή θα φτάσεις. Και οι μέρες σου θα είναι κάπως έτσι: Ξυπνάς γύρω στις 9-10 το πρωί για να πας σε μια παραλία πριν πλακώσει και καλά ο κόσμος, τελικά δεν είσαι ο μόνος που σκέφτηκε έτσι και αναγκάζεσαι να ψάξεις 3 ώρες για να παρκάρεις, αφού έφτασες μετά από 2 ώρες στο δρόμο και τώρα έχεις ίλιγγο και ναυτία και θες να πεθάνεις. Και τώρα είσαι επιτέλους στην παραδεισένια παραλία που τόσο ανυπομονούσες να επισκεφτείς. Εσύ και άλλο ένα εκατομμύριο. Μπορεί να μην βρίσκεις χώρο να καθίσεις, μπορεί να μη χωράς στη θάλασσα λόγω της πολυκοσμίας, μπορεί να μην κολυμπάς άνετα λόγω του ότι το 95% πλέον της θάλασσας είναι ιδρώτας,, αλλά δεν πειράζει. Το αξίζει γιατί είναι ωραία και θα βγάλεις πολλές φωτογραφίες για να ξέρουν όλοι ότι πήγες εκεί. Γιατί;;; Γιατί να μην πας στο ίδιο μήνες 3 μήνες νωρίτερα ή 3 μήνες αργότερα που όλες οι συνθήκες θα είναι καλύτερες;

Μετά λοιπόν, γυρνάς από την παραλία και τώρα ετοιμάζεσαι για βραδινή έξοδο. Μαα νυστάζεις. ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΕΙΣΑΙ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΣ ΓΙΑ ΠΟΤΟ. Και μαζεύεις τα κομμάτια σου, πας σε ένα μπιτς μπαρ και κατεβάζεις το ένα ποτό μετά το άλλο (το οποίο προφανώς είναι σε ποτήρι τύπου tiki αλλιώς ποιο το νόημα) επειδή αν δεν το κάνεις, και κάτσεις να κοιμηθείς instead είσαι ξενέρωτος και σπαταλάς τις διακοπές σου. Εεε ο σκοπός δεν είναι να χαλαρώσεις;

Το ίδιο ισχύει φυσικά και με το Παρασκευοσάββατο και τις γιορτές. Πρέπει να έχεις όρεξη, πρέπει να βάλεις τα καλά σου, και πρέπει να βγεις στο τέλειο μέρος, να πιεις το τέλειο ποτό και γενικά να περάσεις τέλεια. Περνάς όντως τέλεια τελικά; Δε λέω, μπορεί όντως να υπάρχει καμιά δεκαριά ατόμων που παρά τον ψυχαναγκασμό περνάνε όντως τέλεια. Αλλά με την πλειοψηφία δεν ισχύει αυτό. Τελικά καταλήγεις να βγαίνεις και να εύχεσαι να ήσουν σπίτι και να κοιμόσουν. So why bother in the first place?

Γιατί λοιπόν αναγκάζουμε τους εαυτούς μας να περνάνε καλά συγκεκριμένες μέρες; Δεν θα ήταν καλύτερα αν προσαρμόζαμε τη ζωή μας έτσι ώστε να περνάμε καλά κάθε μέρα; Αυτό θες να είσαι; Ο άνθρωπος που είναι μίζερος κάθε Δευτέρα, κάθε χειμώνα;

Και με αυτό το κείμενο δίνω ένα νοητικό χαστουκάκι στον εαυτό μου και συνειδητοποιώ ότι δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα να αράζω όλη μέρα στο ξενοδοχείο και να βλέπω friends. But that wouldn't make a good instagram photo :/

:/
:/


:////


BYE

Tuesday, May 3, 2016

Μεταμεσονύχτιες ανησυχίες // Είναι άραγε η γενιά μας καταδικασμένη;

Βλέποντας το μπαμπά μου να χρησιμοποιεί το tablet του για να δει βίντεο του Μητροπάνου στο youtube, πράγμα το οποίο τον έκανε ιδιαίτερα χαρούμενο, αφού τραγουδούσε τόσο δυνατά που ο σκύλος μου άρχισε να χτυπάει την πόρτα για να βγει έξω, άρχισα να σκέφτομαι: το σημείο στο οποίο βρίσκεται σήμερα η τεχνολογία (έχοντας βέβαια ως δεδομένο ότι η τεχνολογία είναι πολύ πιο εξελιγμένη από το πώς παρέχεται στο μέσο άνθρωπο) (άσχετο ήταν αυτό απλά έπρεπε να αναφέρω τη συνωμοσιοψύχωση μου) είναι "καλή" μόνο για τη γενιά των γονιών μας;

Σκεφτείτε το. Οι γονείς μας έζησαν τις καλές εποχές. Σε αντίθεση με τους παππούδες μας που έζησαν την κατοχή (αναμνήσεις οι οποίες τους επιστρέφουν κάθε φορά που προμηθεύονται τρόφιμα για τριήμερο ή τετραήμερο εορτών), οι γονείς μας έζησαν φυσιολογικά. Οι πόλεμοι είχαν τελειώσει, η τεχνολογία έκανε ακόμα βήματα χελώνας, δεν υπήρχε το facebook, δεν υπήρχαν τα iphone, δεν υπήρχαν καν τηλέφωνα (καλά μάλλον έχω μπερδευτεί λίγο, μάλλον υπήρχαν τηλέφωνα). Ζούσαν ξέγνοιαστα και οτιδήποτε έκαναν ήταν πραγματικό. Δεν προσπαθούσαν να δημιουργήσουν πλασματική τέλεια εικόνα στο διαδίκτυο, οτιδήποτε έκαναν είχε αντίκτυπο στον πραγματικό κόσμο και μόνο. Δεν τους ένοιαζε αν μια φωτογραφία δεν είναι αρκετά καλή για τον κόσμο του internet.

Και όλα αυτά δεν τα λέω με το κλασσικό υπεροπτικό -το ίντερνετ κατέστρεψε τον κόσμο- ύφος. Δεν έχω μεσαιωνικές αντιλήψεις, μεγάλωσα με το ίντερνετ και δεν το θεωρώ κάτι ξένο και κακό. Αναγνωρίζω τα θετικά που έχει προσφέρει στην ανθρωπότητα. Αυτό είναι άλλη συζήτηση όμως, και σήμερα θέλω να επικεντρωθώ στον προσωπικό αντίκτυπο που έχει στους ανθρώπους.

Βλέπεις λοιπόν τους φυσιολογικούς (το επαναλαμβάνω τους φυσιολογικούς) "μεσήλικες" να χρησιμοποιούν με υγιείς τρόπους το διαδίκτυο (και τονίζω το "φυσιολογικούς" γιατί όλοι έχουμε πάει σε internet cafe και έχουμε δει 50χρονους να τσεκάρουν κοριτσάκια σε ώρα που θα έπρεπε να είναι στο σπίτι τους. Πλέον με ένα πάτημα μπορούν να κάνουν βιντεοκλήση με τους συγγενείς τους που βρίσκονται μακριά (αυτό και αν είναι πολύ τεράστιο πράγμα για ανθρώπους που μεγάλωσαν με τηλέφωνα που δεν έλεγαν καν την ώρα) και γενικά χρησιμοποιούν τα ίντερνετς για να βρουν πληροφορίες στο google, παίζουν κάνα candy crash, ακούνε μουσική κλπ. Και δεν μπορείς παρά να σκεφτείς ότι σε αυτά τα άτομα το internet απλά τους κάνει τη ζωή ευκολότερη ή πιο ευχάριστη. Με υγιή τρόπο.

Και κάνεις μια στροφή και βλέπεις τα σημερινά 12χρονα. Η πρώτη τους επαφή με το internet ήταν το facebook. Το γνωστό facebook με τα likes και τα comments και τη σημαντικότητα τους. Το γνωστό facebook, στο οποίο η εικόνα που θα δημιουργήσεις σε ορίζει. Έχεις πολλά likes; Είσαι αξιόλογος τώρα! Και να 'ταν μόνο το facebook το κακό. Υπάρχει ένα θεματάκι το οποίο πολλοί αγνοούν και ενδέχεται να είναι καταστροφικό για τα νέα παιδιά. Το youtube. Όπως σίγουρα γνωρίζετε, οι Έλληνες youtubers ολοένα και αυξάνονται. Και το περίεργο είναι ότι για να γίνεις youtuber στην Ελλάδα του σήμερα δεν χρειάζεσαι ικανότητες. Δεν χρειάζεσαι κάποιο ιδιαίτερο ταλέντο. Δεν ξέρω γιατί είναι τόσο εύκολο, ίσως γιατί είναι κάτι σχετικά "φρέσκο" και δεν το κάνουν όλοι μιας και απαιτεί περισσότερο κόπο απ'ότι απαιτεί ένα προφίλ στο facebook. Το δυσάρεστο δεν είναι αυτό. Το δυσάρεστο είναι πως όλα αυτά τα άτομα στο youtube ΘΕΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ από μικρά παιδιά. Με μια απλή βόλτα από τα ελληνικά προσωπικά βίντεο, μπορείς να δεις άπειρα βιντεάκια από κορίτσια που ασχολούνται με την ομορφιά. Είτε έχουν γνώσεις είτε δεν έχουν, ανοίγουν μια κάμερα και μιλάνε σαν να έχουν. Και δεν ξέρω τι παίζει με τα μικρότερα παιδιά αλλά ίσως επειδή έχουν συνδυάσει στο μυαλό τους την κινούμενη εικόνα με την επιτυχία (λόγω ξέρω γω ξένων σειρών ή κάτι) θεωρούν αυτά τα άτομα επιτυχημένα και τα κάνουν είδωλα. Και κάτι ακόμα απαράδεκτο είναι πως υπάρχουν πάρα πολλές κοπέλες που λένε σε βίντεο τους ότι θέλουν να ασχοληθούν επαγγελματικά με το youtube. Αυτό είναι προφανώς κάτι πολύ αστείο, μιας και ούτε οι πιο διάσημοι youtubers του κόσμου δεν ζουν από αυτό. Και όμως βλέπεις 12χρονα κοριτσάκια από κάτω να λένε πως θέλουν και εκείνα να κάνουν αυτό στη ζωή τους. Να ανεβάζουν βιντεάκια στο youtube..

Δεν σας τρομάζει αυτό; Εμένα με πανικοβάλλει. Άραγε φταίει ότι το internet είναι κάτι σχετικά "νέο" για τη γενιά μας; Ότι δηλαδή δεν ξέρει πώς να το διαχειριστεί; Άραγε σε εκατοντάδες χρόνια όταν όλοι εμείς που έχουμε "παίξει και έξω από το σπίτι" δεν θα υπάρχουμε πια και οι παππούδες θα είναι αυτά τα παιδιά που δεν προσπάθησαν για τίποτα στη ζωή τους, τότε θα αντιμετωπίζεται ακόμα το ίντερνετ με τόσο άρρωστο τρόπο; Ή μήπως θα το έχουν συνηθίσει, θα έχουν καταλάβει ότι τα check-in, οι φωτογραφίες και το facebook είναι απλά τρόποι για να μας παρακολουθούν και θα τα έχουν παρατήσει; Έχει κανένα μέλλον ο κόσμος μας; Φοβάμαι, αλήθεια. Όταν βλέπω κοριτσάκια να θεοποιούν άτομα που μιλάνε για μαύρους κύκλους λες και μιλάνε για μαύρες τρύπες, τρέμω το μέλλον. Εντάξει και εμείς ηλίθια ήμασταν. Αλλά ήμασταν -πώς σκατά θα περάσω αυτή την πίστα στο croc- ηλίθια και όχι -σήμερα θα σας δείξω πώς βάφεται ένα 9χρονο- ηλίθια.

Αχ..